Poziom zaspokojenia naszych potrzeb wiąże się nierozerwal­nie z doznawaniem emocji, stanowiąc o przyjemności, satysfak­cji, szczęściu lub przeciwnie — o uczuciu przykrości, nieszczę­ścia, fizycznego lub „psychicznego” bólu. Potrzeby ludzkie zwie­lokrotniają się, bogacą i przekształcają od chwili urodzenia, włą­czając się w całokształt procesu rozwojowego . Podobnie jak w innych „ścieżkach” ludzkiego rozwoju i w tej sferze celem głównym jest osiągnięcie stanu harmonii, równo­wagi, dojrzałości potrzeb z uwzględnieniem indywidualności po­jedynczego człowieka. To, jaki kształt przybiorą one ostatecznie w naszym dorosłym wydaniu, jaką rangę uzyskają poszczególne z nich oraz jakich sposobów użyjemy do ich zaspokajania, zależy od splotu uwarunkowań specyficznych dla jednostki tak z punk­tu widzenia jej wewnętrznych predyspozycji, jak i cech środo­wiska, które ją kształtowało.